"Tek bir �i�ekle başlayan farkındalığın, t�m varoluş sistemine uzanan bir uyanışa d�n�şmesi dileğiyle"
Bitkiler bizden �nce geldiler. Sessizdiler. K�ks�zd�k biz daha, ama onlar toprağa tutunmuştu bile. Biz nefesi dahi bilmezken, onlar havayı yaşama d�n�şt�r�yordu. Biz d�ş�nmeyi �ğrenmeden �nce, onlar ışığı okumayı �ğrenmişti. Ve sabretmeyi. Ve susarak var olmayı. Gezegenin ilk sakinleri onlardı.İnsanlık �ok sonra geldi. Ve gelir gelmez, her şeyi sahiplenmeye başladı. Ama Biz buraya misafirdik, Onlar ev sahibi.
Yine de ev sahibine değil, eşyaya benzettik onları. Bir sehpa s�s� yaptık, ve hatta bir manzara fonu, bir dekor. Ve bu g�rmezden gelişin bedelini, g�r�lmeyenin bilgeliğini kaybederek �dedik.
Oysa bitkilerin bizden daha az hatırlamadığını biliyoruz artık. Sadece farklı hatırlıyorlar. K�klerinde, g�vdelerinde, yapraklarında sessizce kaydettikleri bilgilerle yaşıyorlar. Ve gerektiğinde bu bilgileri kullanarak kendilerini yeniden d�zenliyor, uyum sağlıyor, hayatta kalıyorlar.
İnsan denilen canlı, alışkanlıkları ile yaşar. Oto-kontrol ve minimum enerji harcama �zerine kurduğu d�zeni, �oğu zaman kendisiyle bile tartışmak istemez. Zihni, yalnızca işe yarayanı tutmak �zere bi�imlenmiştir. Ve bir şey eğer doğrudan �ıkarına hizmet etmiyorsa, onu dışlar. ��nk� sorgulamak, d�ş�nmek ve d�zeni bozmak fazladan enerji demektir.
Daha doğduğumuz andan itibaren, hep orada olmasına alıştığımız şeyler zamanla g�r�nmez olur.
Ağa�, �imen, �i�ek, ot...
Hepsi bizden �nce burada olmalarına rağmen, bizim i�in yalnızca fon oluşturan birer arka plan haline gelirler. Onlara dokunuruz ama hissetmeyiz, bakarız ama g�rmeyiz. O kadar sıradandırlar ki, canlı olduklarını bize kimse hatırlatmaz. O y�zden bu konuda d�ş�nmeye gerek bile duymayız.
Ve elbette... �nemsememeyi �ok erken �ğreniriz.Tepki vermeyeni yok saymak, insanın en hızlı savunma refleksidir.Acı �ektiğini g�stermeyen bir canlı, bizim zihinsel haritamızda "cansız" olarak işaretlenir.Bu y�zden bir yaprağın sarkmasını, bir �i�eğin solmasını ya da bir dalın kırılmasını sadece estetik bir bozulma gibi algılarız.Oysa her biri, sessiz bir haykırıştır.
Ama biz bu dili �l��lemez bulduğumuz i�in, onların hi� konuşmadığını varsayarız.
Bitkiler k�klerin karanlığında doğar, sabırla b�y�r, bir �i�ek kırılganlığında a�ılır.
Ve biz yanlarına yaklaştığımızda, hissederler.Ama onların dili ses değil; y�n, eğilim, renk, titreşim ve bekleyiştir.
Bitkiler, sessizliğin i�inden konuşan canlılardır.
Bağırmazlar, bizden s�zle bir şey talep etmezler.
Ama k�klerinden yapraklarına kadar �yle bir d�zende yaratılmışlardır ki, g�ren g�z i�in her biri başlı başına bir mucizedir.Toprağın kilometrelerce altına k�k salabilen, birbiriyle haberleşen, k�sen, kızan, �şık olan, kimi zaman k���k ve zayıf olanları zalimce yok eden, ama aynı zamanda merhametle kendisine sarılan bir bitkiye g�neşe doğru b�y�me şansı veren canlılardır onlar.
D�nyanın bir yarım k�resinden diğer yarım k�resine haber g�nderebilirler.
�stelik bitkiler, g�revlerine sadıktır.Hi�birinde ego yoktur; "Bug�n �alışmak istemiyorum" demezler, tatil yapmazlar, tembellik etmezler.Bir bitkinin i� yapısı, tam anlamıyla sessiz bir teslimiyetin m�hendisliğidir.
