Lengi h�ldum vi� a� me�vitund v ri einkam�l sem h�ldist inni � huga hvers og eins. Eins konar loku� stofa, einstaklingsloga sem l�sti a�eins innra heimi okkar. � dag er hins vegar eitthva� a� breytast. V�sindaranns�knir � h�ps�lfr �i, uppg�tvanir � f�lagsneurov�sindum, samt�makenningar um dreif�a skynsemi og jafnvel �kve�nar inns iskenningar �r huglei�sluhef�um vir�ast allar segja a�ra s�gu: kannski er me�vitund ekki bara 'mitt' e�a ' itt'. Kannski hefst h�n ekki og endar ekki vi� m�rk l�kama okkar. Kannski er � sta�inn til st rra r�mi sem vi� s�kkvum okkur �, sameiginlegt sv �i ar sem hugsanir, tilfinningar og skynjanir okkar eru ekki a�skildar, heldur dj�pt samofnar. Og etta r�mi l�kist, �v nt, dreif�u svi�i, einhverju sem umlykur og gegns�rir okkur, r�tt eins og rafsegulsvi� e�a yngdarbylgju. Vi� sj�um a� ekki, r�tt eins og vi� sj�um ekki yngdarafli�, en vi� skynjum �hrif ess. Vi� snertum a� ekki, r�tt eins og vi� snertum ekki �tvarpsbylgjur, en vi� erum st��ugt s�kkt � �hrif eirra. Allt bendir til a� til s� vitundarsvi� f�nt, v�tt svi� sem tilheyrir engum en sty�ur alla. egar tveir einstaklingar ganga � samband er a� ekki bara samvera tveggja huga: a� er sta�bundin virkjun essa svi�s. Eitthva� l�sir upp, �ttist og tekur � sig mynd. ess vegna vir�ast �kve�nar samr �ur 'hugsa fyrir sig sj�lfar', af hverju sum herbergi 'vibra' af s�rstakri orku, af hverju dj�pt tengdir h�par vir�ast s kja � greind sem fer fram �r summu einstaka �ttanna � h�pnum.
Vi� getum �mynda� okkur etta me�vitundarsvi� sem einn st�ran haf. �s�nilegt haf, en raunverulegt � �hrifum s�num, sem umlykur allt og gengur � gegnum hvern og einn af okkur. � essum hafi eru einstaklingsme�vitundir okkar ekki a�skildar einingar: r eru �ldur. �ldur sem r�sa, taka � sig mynd, st�ga og leysast upp, og gefa ��rum �ldum pl�ss. Hver bylgja hefur sinn s�rstaka svip, sinn eigin takt, s�na eigin h �, r�tt eins og hver og einn okkar hefur s�gu, pers�nuleika, tilfinningu fyrir heiminn. En allar bylgjur tilheyra sama hafi. Engin eirra er til utan ess.
A� hugsa um me�vitund � ennan h�tt ��ir ekki a� neita einst �ni okkar: a� ��ir a� sj� hana � v��ara samhengi. R�tt eins og �ldin tapar ekki sj�lfsmynd sinni einfaldlega vegna ess a� h�n er �r sama vatni og hafi�, t�numst vi� ekki egar vi� vi�urkennum a� vi� s�um hluti af einhverju st rra.
�nnur mynd getur hj�lpa� okkur a� n�lgast etta sama dularg�t fr� ��ru sj�narhorni: v� �tvarpsbylgjna. �myndum okkur a� til s� st�rt, s�fellt virkt �tsendingarfyrirt ki sem sendir �slitinn straum uppl�singa, inns is og m�guleika. Ekki eitt, st�ft skilabo�, heldur fj�lbreytt t��nisvi�, eins og k�r m�guleika sem fyllir r�mi�. Og skulum �mynda okkur mannheilann sem stillta tti. Hann tekur � m�ti, afk��ar og ��ir. En hver gerir a� � sinn eigin h�tt, me� mismunandi n mni og g �um m�tt�kunnar.
etta er b�k fyrir � sem velta v� fyrir s�r hvernig mannverur virka egar r eru ekki einar. Fyrir � sem finna a� � mestu �laginu � l�finu opnast eitthva�, eitthva� fer um og eitthva� st kkar. Fyrir � sem gruna a� me�vitund s� ekki hlutur sem � a� eiga, heldur ferli sem � a� deila. Ef r�tt er a� vi� s�um hn�tar � einu st�ru vefi, � er kannski kominn t�mi til a� l ra a� sj� hann. Og, umfram allt, a� lifa honum. v� a� er ar, � v� sameiginlega r�mi, sem vi� ver�um sannarlega mannverur.
